Mam przy sobie sześć osób, które mnie wspierają 24h na dobę. Dzwonię do Was po nocy i słyszę "tak, jestem jestem skarbie". Dostaję smsy "jak się czujesz? czy ci czegoś nie potrzeba?". dziękuje kochani że jesteście, że znosicie moje humory, moje wybuchy złości, moje nerwy. Z każdym dniem czuję się gorzej ale z Wami jest jakoś łatwiej. Z Wami wiem, że pokonam chorobę. Teraz jak nigdy potrzebuję przyjaciół. Teraz tak bardzo boję się zostać sama :( Wyciągacie mnie na spacery, czekacie aż bezpiecznie wsiądę w autobus..A przecież nie robicie nic nadzwyczajnego. Po prostu jesteście...